कोरियामा अर्थात निमहरुको देशमा रहंदा बस्दा अनायास यो लेखक पनि असमकक्षी देखि समकक्षीहरुसम्मद्वारा निम भनेर सम्बोधित हुन पुगेछु। दारुभक्षीदेखि आरुभक्षीसम्मका मानिसहरुको मुखमा यो निम शब्द झुण्डिएको हुन्छ। कोरिया निम पदधारीहरुको बाहुल्य भएको देश हो। साधारण मानिसलाई हजूर भन्नको लागि प्रयोग गरिने ख्गीनिम् होस वा मण्डलीको वरिष्ठ पादरीलाई उसको अभिशिक्त पद झल्काईदिन सम्बोधन गरिने मोक्सानिम होस, यी सबै निमहरुको व्यापक प्रयोगको कारणले नै यस देशलाई निमहरुको देश भन्दा फ़रक नपर्ने यस रचनाकारको ठहर छ। ठाउं न कुठाउं आफ़ूलाई अरुले तपाई नभन्दै मपाई भनाउन भ्याउने भर्खरका ओठ निचोर्दा आमाको दूध झर्ने साधारण प्रचारकहरु देखि योइडो फ़ुल गस्पेल चर्चका पाष्टर जस्ता चर्चारत व्यक्तित्वहरुलाई सम्बोधन गर्दा समेत मोक्सानिम शब्दको बजारु प्रयोगले अचेल सो पदलाई अभिशिक्त वा अभिशप्त के बनाउन खोजिएको हो भनेर छुट्टाउन सो शब्दको प्रयोगकर्तालाई भन्दा श्रोतालाई कठिन भएको छ। नामका पछाडि निम जोडिने मानार्थी विशेषणहरु कोरियामा कति छन् कति। विस्तारै बयान गर्ने छु।
            यस लेखकको निम अनुभव कति अवस्थामा सुखद रह्यो भने कति अवस्थामा निकै दुखद। यात्रामा रहंदा गिसानिमको साथ चाहिने। यसो कहिं घुम्न जानु पर्यो भने "गिसानिम फ़ाक्के खाघोसिफ़्फ़यो" भन्नै पर्ने। गिसानिम अर्थात ड्राइभर् ज्यूलाई मनखाए पछि कारमा राखेर सरर यात्रा गराउने। होइन घिसानिमको मन केही कारणले धमिलिएर अमिलिएको रहेछ भने उहांको व्यवहार पनि नेपालको निम जस्तै तीतो र तर्रो प्रकट हुने।एकपटक जरुरी कामले बोंगह्वा जांदा अलि जंगे घिसानिमसित पारिदिनु भएछ आफ़्नो मण्डलीको मोक्शानिमले।"उहांलाई बोंगह्वा पुर्याएर सुरक्षित ल्याउनू" भन्ने मोक्सानिमको आदेशलाई यी जंगे घिसानिमले उहांलाई स्वर्गपुराएर फ़र्काईदिनू भनेको पो बुझेछन् क्यारे।आम्मै नि! एकसय तीसको गतिमा कार हांकेर आफ़्नो योजाछिंग्खु सितको झगडाकोजम्मै रीसको प्रयोगशाला झण्डै मलाई नबनाएको!पछि ईन्छन् फ़र्केर आएपछि सबिस्तार बुझ्दा पो थाहा भयो-यी मापाका घिसानिमको रामकहानी पनि निम जस्तै तीतो रहेछ।वित्तले शासन गरेको मुलुकमा चित्त हुंदा हुंदै पनि आफ़्नी खाइलाग्दी योजाछिंगु उसको सामुने अर्को वन्जांगनिमसंग गैछ।त्यस दिनदेखि उनको घांटिभित्र छिर्ने शोजूको नदिमा पानीको आयतन बढ्न थालेको रहेछ।दिउंसो मेरो झण्डै सातोलिने गरि गाडिहांकेको कारणले गहन घ्रीणाको पात्र बनेका यी घिसानिम प्रति अनायास मलाई असिम दया जाग्यो। उपभोक्तावादको बाहुपासमा परेर उनकि बिहे हुनै लागेको योजाछिंगुको मन यी जस्ता बलिष्ठ मन बहादुरलाई छोडेर हाकाहाकि अर्कै पिलन्धरे धन बहादुरसंग बिहे गरेको द्रिश्यलाई मैले पनि यिनको आंखा मुनि टिल्पिलाएका आंसुको सागरमा देखें।यसरी यी घिसानिमलाई असफ़ल प्रेमको बिर्सन नहुने रोगले घिसारिरहंदो रहेछ।

गिर्जाघरका पादरी अर्थात मोक्सानिम,उहांको सहायक (कोरियामा सहायिका नै बढि)छन्दोसानिम,खोन्सानिम,चिफ़्सानिम र मण्डलीले रोइकराइ परमेश्वरको राज्य विस्तार गर्न भनेर जम्मा पारेको भेटिदान बोकेर कार्यक्षेत्रमा प्रवासिने शंग्योशानिमहरुसंग यस निम्छरो लेखकको गहिरो निम अनुभव छ।सबैभन्दा पछिल्लो निम अर्थात शंग्योसानिमहरुको"पहिला ईश्वरको राज्य र उहांको धार्मिकताको खोजी गर र सबै थोक तिमीलाई थपिनेछ "भनेर ठाउं न कुठाउंमा विश्वासी भाइ बहिनीहरुलाई दिईने अर्तीकलादेखि कार्यक्षेत्रमा पुगिसके पछिका तिनका वास्तविक अनुहार झल्काउने चर्तिकलाहरु समेतको चश्मदीद गवाह हुन पुगेको मेरो जीवनले निम जस्तो तीतो बनेर घरी घरी "अरुको न्याय नगर!" भन्ने धर्मशास्त्रीय आग्याको सिमारेखालाई उल्लंघन गर्न खोज्दछ।किनभने यी पछिल्ला निमहरुले येशूजीको वचनलाई सुनाएका मात्र छन् आफ़्नो जीवनमा लागु गरेका छैनन्।कति त यतै हुनेखाने हुन्छन् र मण्डलीको दौलतलुट्ने काम गर्दैनन्।कति यता हुंदाखानेहरुले उता गएपछि हुने खाने भएर आएका छन्।कति यताबाट उता गका शंग्योसानिमहरु व्यभिचारी ठहरिएका छन्।एउटाले त पैसाको बलमा आफ़्नै घरमा काम गर्ने एउटी अवोध नेपाली नारीलाई बलात्कार गरेको प्रमाणित आरोप यी कानहरुले सुनेका छन्।उमेरले मेरो भाइ पर्ने रेभ.शरदले त्यस सम्बन्धि पत्रिकामा प्रकाशित समाचारको फोटोकपि समेत लिएर आउनु भएको थियो।सो पढेपछि फ़ेरि मेरो मन निम जस्तै तीतो भयो।

सामोनिम कै कुरा गरौं- नेपालमा हुंदा अंग्रेजी साहित्यमा स्नातकोत्तरतहको अध्य़ेयन सकिसकेपछि मलाई हाम्रा गाउंका "माहिला साहूको शब्दमा" बहुलाउन मन लाग्यो।मैले इश्वरशास्त्रलाई स्नातक तहबाट अध्य़ेयन गर्न थालें।नजिकै रहेको भवनमा एउटा चर्च थियो ।कोरियाको आशा चर्चका जूझारू आत्मिकी योद्दा थिईन यी पेसाले नर्स र आष्थाले इसाई स्त्री।सन १९९९ देखिको यी सामोनिमसंगको उठबस र टाढाको चिनापर्ची आफ़्नै अगुवाको घरबूढी हुन थालेदेखि र म बहुलाउन थालेदेखि नजिक हुन पुगेको हो।यिनीसंगको निम अनुभव सबैभन्दा रुखो र सबैभन्दा महजस्तो गुलियो दुवै सावित हुन पुग्यो।त्यसैको साख खान लागिरहेको छु मैले।
 अर्को अनुभव चाहिं कस्तो रहयो भने एउटी ओन्जांगनिम थिईन।रुपवती!उनको एउटा काम विगारे वापत मैले ४०,००० वोन उल्टै तिरेको छु।त्यो पनि काम गरिसकेपछिको कुरा हो।उनीसंगको निम अनुभव पनि निमै जस्तो तीतो भयो।भनुं भने गाउंको मुख्य,नभनुं त कुखुरा सक्के भन्ने उखान उसको र मेरो जीवनमा ठ्याक्कै लागु भयो।

स्नातकोत्तर तहको पढाई सिद्दिएपछिको कुरा हो।सन २००८ को वसन्तमा गर्मी विदाको बेला यसो दुईचार पैसा कमाउं र गोजी खर्च बनाऊं भन्ने मनसायले निमहरुको देशको कार्खानामा छिरियो।बाह्र र अठार बर्ष त्यही काम गरिरहेका दुईटा नेपाली भाइहरु थिए।एउटा गुरुंग परिवारको अर्को ब्रह्माण परिवारको। निमहरुको नियम मुताविक यी मेरा सम्बेनिमहरु परे।यिनीहरु संगको संगतले कोरियाली समाजमा मानिसहरु कतिसम्म दलिएर बस्दो रहेछन् भन्ने थाहा भयो।नाराण दाइले त भन्दथे-मनमेरो उराठ मन् बुझाउने देउराली चुरोट!
         कोरियाको उत्तरपूर्वी सीमान्त प्रान्तमा सुंग अरी भन्ने डांडाको छेउमा एउटा तालुखुइले पुछांगनिम थियो।कोईन्टल भन्ने बस बिसौनी नेर पर्ने त्यो कार्खानाको एक किलोमिटर परिधिमा जासूसी केमराहरु थिए।छुलिब्कुकको मान्छे आएको अग्रिम जानकारी दिने ती केमराहरुले विलुपेल्लाई प्रभाकरणको गुप्त क्याम्पको झलक दिन्थे।त्यहां केही नेपाली कामदारहरु थिए।यो जीन पाइन्ट बनाउने कार्खाना थियो। ऊ संगको निम अनुभव सबै भन्दा तीतो हुन गयो।ऊ भ्न्दा माथिल्लो ओहदाको म्यानेजरलाई दोभासे राखि राखि भनेर विदा लिएर गको मान्छे म। घरमा पैसा पठाउन सऊल गको बेला रात परेर उतै के बसिया थियो| उसले त मारिहाल्ला झैं गरि गालि गर्यो अर्को दिन।उसले देख्ने बितिक्कै सफ़ाईका शब्दहरु नै पेस गर्न नदिएर भनि हाल्यो- न घे शेक्या अजे अडि खा?पालि नाका!न थेजी!न घेशेक्या! न सिफ़्फ़ाल!(You baby of dog!Where did you go yesterday?get lost!You pig!You puppy!You corpse!) भाषा नबुझे पनि इसारा नै काफ़ि भने जस्तो त्यो झण्डै मुडुले पूजांगनिमका शब्दहरु मेरा स्वाभिमानी कानहरुमा पगालेका शिसाहरु झैं पसे।स्वाभिमानलाई बचाउन उसको गालीलाई पैसाको लागि पचाउन सकिन र मेरो झोला र गीतार बोकेर एकपटक क्रोधपूर्ण सलाम थोक्दै म विश्वविध्यालयको छात्रवासतिर हिंडे।उसले गरेको गालीमा मैले हजारौं नेपालीहरुको अपमान भएको देखें।स्वदेशमै एउटा जीवनको विश्वविध्यालय खोल्ने अठोट गरेर मैले आफ़्ना सामानहरु पोको पारें।