खुशी पाउँने आषामा जीवनको उच्च अभिलासा बोकेर हिडेको म बिदेशीको इसारामा नाच्नु परेको छ ।
क्षितिजको दूरीमा रहेको त्यो चिजलाई एक दिन भेटिएला भनेर बाच्नु परेको छ ।
हिमाल झैँ सधै उच्च रहने शिर बिदेशी मालिकहरुको अगाडि झुकाउँनु परेको छ ।
जब त्यती बेला स्वदेशको याद आउँछ आँखाबाट बलिन्द्र आँशु झर्छ ।
बिना गल्तिको दोष पाउँछु म किन की म संग स्वर छ आवाज छैन ।
सहयोग धेरै संग मागी सके आस्वाशन पाए तर सुन्वाई भएन ।
आखिर दोष कस्को मेरो वा मेरो समस्याको या मलाई विदेशिन वाध्य पार्ने मातृभूमीको अवस्थाको ।
म बिदेशियको छु तर मैले मेरो मातृभूमिको स्वाभिमानलाई बचाँएर राखेको छु ।
उत्तर नपाए सम्म मेरो सारा जीवन अधुरो र अपुरो छ ।
समाधान निस्कन सस्छ तर नेपालीहरुको एकता जरुरी छ ।
यस कविता रचना नेपाल पत्रकार महाँसंघ दक्षिण कोरिया शाखाका प्रतिनिधी सन्तोष श्रेष्ठले गर्नु भएको हो ।